11 ayın sultanı geldi…
Takvim değişti, sofralar genişledi, mesajlar çoğaldı. Herkes birbirine “Hayırlı Ramazanlar” diyor. Maneviyatın yükseldiği, kalplerin yumuşadığı bir ay başlıyor(!)
Gerçekten öyle mi?
Ramazan sadece gündüz aç kalıp, akşamında lüks sofralar kurmak mı? Açın halini anlamak mı? Ramazan aç ya da susuz kalmak değildir; mazlumun halini görmektir. Ramazan sofraya oturmak değil; sofraya oturamayanı fark etmektir.
Ama biz Ramazan’ı nasıl karşılıyoruz?
Bir yanda gösterişli iftarlar, protokol sofraları, sponsorlu organizasyonlar…
Diğer yanda kin, öfke ve kutuplaşmayla sertleşmiş yürekler…
“Ramazan merhamet ayıdır” denir. En azından bize böyle öğretildi…
Oysa dilimiz hala zehirli, aklımız hala haramda, torpilde, kul hakkında…
Sosyal medyada nefret, sokakta tahammülsüzlük, siyasette düşmanlık üretmeye devam ediyoruz. Bir ay boyunca sabırdan söz edip, ertesi gün yine aynı öfkeyi kusuyorsak; o oruç midede kalmış, kalbe inmemiş demektir.
Ramazan yetim hakkını hatırlatır.
Ama yetimin hakkı sadece kumbaraya atılan birkaç lira değil. Yetim hakkı; torpille çalınan fırsattır, liyakat yerine kayırmadır, bir başkasının rızkına el uzatmaktır. Kamunun malına göz dikmek, hak etmediğini almak, bir başkasının emeğini referansla ezmek de yetimin, yetimlerin hakkıdır.
Bir ay boyunca “Helal kazanç” konuşup, 11 ay boyunca kul hakkını görmezden gelmekle arınma olmaz. İhaleye fesat karıştırmakla, haksız avantaj sağlamakla, adam kayırmakla büyüyen bir düzen; Ramazan gelince temizlenmez.
Ramazan; nefsin terbiyesidir denir.
Oysa biz nefsimizi değil, görüntümüzü disipline ediyoruz. Yardımı gizli yapmak yerine ilan ediyor, ibadeti paylaşım malzemesine dönüştürüyoruz. Gösterişle yapılan hayır, kalbe değil kameraya çalışır.
Bu ülkede yardıma muhtaç insan sayısı artıyorsa, bu sadece ekonomik değil, ahlaki bir meseledir. Adalet zedelenmişse, fırsatlar eşit dağılmıyorsa, hak eden değil yakın olan kazanıyorsa; Ramazan’da edilen dualar havada asılı kalır.
Bu Ramazan’da gerçekten kim değişecek?
Kin mi azalacak, torpil mi bitecek?
Nefret mi susacak, kul hakkı mı gözetilecek?
11 ayın sultanı geldi…
Ama sultanı ağırlamak için önce kalbi temizlemek gerekir. Öfkeden, hırstan, haksız kazançtan, başkasının hakkına göz dikmekten…
Ramazan fotoğraf değil, farkındalıktır.
Menü değil, merhamettir.
Gösteriş değil, adalettir.
Eğer bu ay gerçekten bir şey değiştirecekse, önce içimizde başlamalı.
Yoksa yine sofralar kurulacak, ışıklar yanacak, mesajlar paylaşılacak…
Ve Ramazan geçecek, bayram gelecek…
Kalın sağlıcakla.
Ama gerçekten helal ve tertemiz bir vicdanla kalın…
