Devleti çoğu zaman yukarıda bir yerde hayal ederiz. Masanın arkasında, kürsünün üstünde, protokol sırasının başında… Seslenir, dinleriz. Karar verir, uyarız. Ama pek alışık değiliz devletin gelip yanımıza oturmasına. Hele ki yaşı ilerlemiş insanlarla vakit geçirmesine asla alışık değiliz…
Bu ülkede yaşlılık çoğu zaman sessizliğe mahkumdur çünkü. Köşeye çekilmek, beklemek, hatırlanmayı umarak yaşarlar. “Gençler yapar, büyükler izler” diye yazılmamış ama çok iyi işleyen bir toplumsal kural vardır, ülkemizde.
İşte tam bu noktada, Gazipaşa’da yapılan bir etkinlik bu ezberi bozdu. Belki de bu yazıyı sıcağı sıcağına kaleme almam lazımdı ama; iş, güç, yoğunluk… Kırsalda yaşayan 65–80 yaş arasındaki insanlar, alışık olmadıkları bir mekana götürüldü. Gazipaşa Airport AVM’ye… Ama mesele AVM değildi. Mesele bowling ya da bilardo da değildi. Mesele camdan mumluk yapmak ve birlikte yemek yemek hiç değildi.
Mesele şuydu: Devlet, bu insanlara “Siz hala varsınız, bizimlesiniz” dedi. Bu ülkede çoğu kamu etkinliği bir fotoğraf karesi için yapılır. Açılış kurdelesi kesilir, iki cümle edilir, “Katılım sağlandı” denir. Burada öyle olmadı. Çünkü Kaymakam sadece katılmadı, kenarda durmadı, yukarıdan bakmadı, bizzat eşlik etti.
Bu küçük gibi görünen fark, aslında çok büyük bir şey anlatır. Devletin sadece düzenleyen değil, paylaşan bir tarafı da olabileceğini anlatır.
Yaşlı bir insanın bowling topunu eline alıp gülmesi, bir cam kavanozu mumluğa dönüştürürken çocuk gibi sevinmesi, oyun alanında etrafına bakarken “Ben de buraya aitim” demesi çok önemliydi.
Bu sosyal faaliyet değil, toplumsal temasın ta kendisiydi… İşte bu noktada Kaymakam Bey, topluma dokunmayı çok iyi başardı. Biz bu ülkede uzun zamandır devleti sadece konuşurken görüyoruz. Dinlerken, beraber gülerken değil, birlikte oyun oynarken hiç değil.
O yüzden bu tür davranışlar övülesi değil, örnek alınasıdır. Çünkü bu bir istisna olursa unutulur. Ama yaygınlaşırsa dönüşür, evrilir daha güzelleri ortaya çıkar.
Devletin güçlü olması için daha sert olmasına değil, daha insani olmasına ihtiyacımız var. Ve bazen devlet, en çok da bir bowling topunun yuvarlandığı anda devlet olur, bu da bir Kaymakamıyla başarabilir.
Kalın sağlıcakla…
